Hepimiz Ötekiyiz


Ben kötüyüm diyebilir mi bir insan ben iyiyim diyebildiği gibi? Ben çirkinim diyebilir mi bir insan ben güzelim diyebildiği gibi? Ben yanlışım diyebilir mi bir insan ben doğruyum dediği gibi?
Kendi yanlışını görüp kabullenmek erdem ise kaçımız bu erdemli harekette bulunuyoruz? Kaçımız kendimizi sorguya çekip vicdanımızla yüzleşiyoruz?
Ne önemi var ki; iyi olan ben, güzel olan ben, doğru olan ben düşüncesi hâkimken buna evet diyen insanların sayısı. Çünkü kötülük ötekinde, çirkinlik ötekinde, yanlış ötekinde… Bir öteki der ötekinde; bir öteki de der ötekinde.
Hepimiz kendimize göre doğruysak yanlış olan nerde? Hangimiz yalan söylüyor? Ben mi, sen mi? Peki bu soruya erdem adına kim parmak kaldırma cesaretini gösterecek?
Neden hep biz gibi düşünen, biz gibi konuşan, biz gibi hareket eden insanlarla bir şeyleri paylaşma eğilimindeyiz? Bizden farklı düşünen insanlara karşı sözde saygıdan başka neden herhangi bir yargıda bulunmuyoruz? Neden onlar da haklı olabilir mantığıyla onların düşünlerine yaklaşmıyoruz? Neden mi yapamıyoruz? Çünkü ötekiler düşmandır, bizimle aynı doğruları paylaşmayan yobazlardır… Öteki: kötüler, çirkinler, yanılanlar… Flaubert’in Yerleşik Düşünceler Sözlüğü’nde belirttiği gibi: “Ahmaklar: Bizim gibi düşünmeyenler.”
Aynı fikirler bir çatı altında topladığında, bu hor görme şiddetlenerek artar. Kapitalist sistem doğru ben der, sosyalizm doğru ben der, bilim doğru ben der, din doğru ben der… Bütün ideolojiler doğru ben der.
Herkesin kendine ait iyileri ve doğruları olması doğaldır. Ama bu doğruları mutlak bir realite olarak görmek büyük bir tehlike teşkil eder. “Ne kadar göz varsa o kadar hakikatte vardır.” diyen Nietzsche haklıdır.
Fikirlerin çatıştığı bu ortamda, yıkımları ortadan kaldırmak ve hak edene hak ettiği şeyi vermek adına, insan sözleşmesinin ürünü olan toplum tarafından değerler ortaya konulmuştur. Nietzsche’ye göre “Yaşamın özü değer koymaktır. Değer koyarak yaratıyoruz dünyayı.”
Değerleri koyan biziz… Ne yazık ki uymayanda biziz.
Neden kendi doğrularımıza hiç şüphe ile bakmaz, yanlış olabilir mi diye düşünmeyiz? Başkasının doğruları bize yanlış geliyor ise bizim doğrularımızın da bir başkasına yanlış gelme gerçeğini neden göz ardı ediyoruz? Başkasına öteki gözüyle bakmak, bizi de bir başkasının gözünde öteki kılma gerçeğini neden görmezden geliyoruz?
“Dünyada kusursuz iki insan vardır biri ölmüştür öteki ise doğmamıştır.” derler. Yani kimse mükemmel değildir diyerek iyi adına, güzellik adına, doğruluk adına, erdem adına neden ilk önce kendimizi sorgulamıyoruz? Ancak o zaman Monteigne’nin dediği gibi “Dünya üzerinde insanlığımızı unutmadan insanca yaşayabiliriz. “




2 comments on “Hepimiz Ötekiyiz
  1. sarya dedi ki:

    sarya bunu çok beğendi 🙂

  2. EceNaz dedi ki:

    Emeğine saglık fıstık güzeldi cidden..

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*