Ayrılık Senfonisi

Canım yanıyor, anlatamıyorum. Düşüncelerimde kurdugum mılyonlarca senaryoda mutluluk resimleri çizerken, gerçekte bir biz edemiyoruz. Ellerin Elin oluyor,sen benim olmuyorsun. Yazın kışı,gunduzun geceyi özlediği gibi özlemekten yoruldum ben.Durup dururken burnuma gelen kokun sızlatıyor butun hucrelerımı anlamıyorum kendimi,bırakıp gideni unutmak yerine neden daha çok sever ki insan..

Gokkuşağında butun renklere anlam yukledim…Gidişini,gelmeyişini,umursamazlığını herşeyine yetecek bir renk buldumda sevmeyişini hiç biri ifade edemedi. İçmeden sarhoş olmak sadece aşıkken olmuyormus bunu öğrendim mesela, gelmeyişin bir kadehti ya,unutusun ikinci.. derken saymayı unutup ne kadar acı varsa  uyusturdu sızılarımı.. Bazı yaralar sardıkca kanarmış ya ben bıraktım sarmayı, zaman surdum merhem nıyetıne iyileşsin diye değil sızlaması gecsın dıye..Her unutmaya çalışma çabası bir hatırlama hamlesiymiş ve unutmak alışmakmış aslında, alışkanlık olması alışmak cok kotu huylar olsada farketmeden içime sindirmem bile seni hala ne kadar çok sevdiğimi gosterıyor bana..

Sevilmeden sevmek ölmekden  beter,ben kaç defa öldüm bilmiyorum.Acılar acıttıkca mı hatırlanır,hatırlandıkca mı acıtır henuz bi cevabım yok.. Her hatırladığımda  bir kere daha cıkıyor canım benden.. Canım çıkıyorda,sen canımdan bir turlu çık’a’mıyorsun..

Bir önceki yazımda « makalem ilgini çekebilir. Okumak istermisin ?
4 yorum
663 okuma
31 Ağustos, 2016
admin
admin

Site web editörü olan admin makale yazarlığı yapar. Site web editörü olan admin makale yazarlığı yapar. Site web editörü olan admin.


Yorumlar



Yorumlar (4 Yorum)

Bir Yorum Yazmak İstermisiniz ?